Chrystus powiedział, abyśmy modlili się słowami: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie…”.
W modlitwie tej jest zwrot: „i nie wódź nas na pokuszenie”. To nie absurd? Odkąd to Bóg w Trójcy Jedyny wodzi nas na pokuszenie? Najpierw kusi nas, abyśmy popełniali grzechy, a potem nas za nie karze? Przecież wszyscy wiemy, że do czynienia zła kusi nas szatan! Przeciwnicy Kościoła katolickiego zapewne chichoczą z zadowolenia, a my, ciemni wierni, powtarzamy bzdury, wypowiadane ustami naszych kapłanów.
S. T.

Te emocje na koniec pytania pewnie są trochę niepotrzebne, zwłaszcza że w Katechizmie Kościoła Katolickiego to sformułowanie z Modlitwy Pańskiej jest dość jasno wytłumaczone, i to zarówno od strony językowej, jak i biblijnej. Zapraszam więc do lektury Katechizmu, począwszy od numeru 2846. Katechizm przypomina najpierw, że w tym miejscu użyte jest trudne do przetłumaczenia pojęcie greckie i może mieć ono wiele znaczeń: „abyśmy nie ulegli pokusie”, „nie pozwól, byśmy doznali pokusy”. Nie wynika z niego, że to Bóg jest tym, który nas kusi. Tak zresztą uczy nas Biblia: „Bóg nie podlega pokusie ku złemu, ani też nikogo nie kusi (por. Jk 1, 13). Kiedy wymawiam w modlitwie Ojcze nasz tę prośbę, to wypowiadam pragnienie, aby Bóg nie pozwolił mi wejść na drogę pokusy, drogę, która prowadzi do grzechu. Każdy z nas, chyba każdego dnia, jest torpedowany przez tysiące różnych pokus i musi stawić im czoła. Oczywiście, że z takim ogromem pokus człowiek sam sobie nigdy nie poradzi, potrzebuje Bożej pomocy, a więc woła do Boga, aby go „nie wodził” tam, gdzie szatan nas kusi do grzechu, aby „nie wodził” nas tam, gdzie jest wielkie ryzyko, że poddamy się kuszeniu. Nie modlę się przecież o to, aby Bóg przestał mnie kusić, bo to byłoby rzeczywiście absurdalne, modlę się, aby mnie chronił przed sytuacjami, w których jestem kuszony. Jest w tej prośbie również wielka pokora, z jaką Chrystus każe nam podchodzić do każdej pokusy. Mamy nie wchodzić w nią, czyli najzwyczajniej omijać, bo może się okazać, że jesteśmy zbyt słabi, aby jej nie ulec. Kiedy chłopak z dziewczyną wybierają się na wyprawę pod wspólny namiot, to sami siebie „wodzą” na pokusę grzechu nieczystości. Sama pokusa nie jest wprawdzie jeszcze grzechem, jest dopiero sytuacją wielkiego ryzyka i zbliżenia się do grzechu. Dlatego najczęstszą radą świętych było po prostu omijanie pokus. Myślę, że o to właśnie modlimy się tak często do Boga, aby nie wystawiał nas na tego typu próby. Oczywiście, że Bóg wie najlepiej, jak na taką modlitwę zareagować. Czasem dopuszcza, abyśmy znaleźli się w sytuacji kuszenia choćby po to, abyśmy stawali się mocniejsi. Jest to taka duchowa forma hartowania się człowieka. W walce z pokusami po prostu nabieramy duchowej siły. Musimy pamiętać, żeby w tym względzie powierzyć się całkowicie Bogu, i starajmy się unikać sytuacji, w których sami narażamy się na pokusy, uważając, że damy sobie z nimi radę. Byłaby to forma pychy duchowej. Są, oczywiście, i bardzo wyjątkowe okoliczności, w których Bóg jakby zezwala szatanowi na to, aby kusił człowieka. Słynny jest ostatnio przypadek niemieckiej studentki pedagogiki Anneliese Michel (na podstawie historii jej życia nakręcono film Egzorcyzmy Emily Rose) tak straszliwie opętanej przez złego ducha. W którymś momencie jej nadzwyczajnych i bolesnych doświadczeń duchowych otrzymuje ona pouczenie, że Chrystus dopuszcza to wszystko, aby ludzie przekonali się o istnieniu diabła i jego sile. Tym wszystkim jednak kieruje od początku do końca Pan Bóg, a my w pokorze i poczuciu naszej słabości mamy wołać do Niego, aby jeśli to możliwe, „nie wodził” nas na pokuszenie - czyli nie dopuszczał do sytuacji, w których diabeł kusi nas do popełnienia grzechu.