Legenda o założeniu miasta opowiada, iż polujący w okolicznych lasach król Kazimierz Wielki zgubił się i długo błąkał po dziczy. Zmęczony znalazł schronienie pod wielkim dębem. Rankiem spotkał ludzi, którzy wskazali mu drogę do Lutomierska. W nagrodę król podarował swym wybawcom ziemię, na której polował. Osadzie nadano nazwę od imienia królewskiego, a w herbie umieszczono dąb. Tak naprawdę nazwa miejscowości pochodzi od jej założyciela, księcia łęczyckiego i sieradzkiego Kazimierza Konradowicza - syna Konrada Mazowieckiego.
Kazimierz uzyskał prawa miejskie w 1288 r. Należał wtedy do cystersów z Wąchocka, którzy uzyskali te ziemie od książąt łęczyckich. Po koniec XIII wieku Kazimierz przeszedł we władanie klasztoru w Trzemesznie. Miasto na przełomie XIV i XV stulecia miało status grodu kasztelańskiego, który utraciło w 1438 r., kiedy funkcję tę przejął Inowłódz.
Epidemie, wylewy Neru, zniszczenia wojenne oraz rozwój pobliskiego Lutomierska sprawiły, że Kazimierz pod koniec XVIII wieku podupadł. Po kasacie zakonu przeszedł w ręce rządu carskiego, następnie stał się własnością szlachecką, a w 1870 r. stracił prawa miejskie. Zniszczony został też podczas tzw. „Bitwy o Łódź” w roku 1914. Dziś jest to niewielka miejscowość, która zachowała średniowieczny miejski układ urbanistyczny z rynkiem.
Centralnym miejscem dla mieszkańców Kazimierza - w zdecydowanej większości wyznania katolickiego - jest świątynia. Obecny, neogotycki, murowany kościół pw. św. Jana Chrzciciela wzniesiony został w latach 1902-1914 w miejscu starszej świątyni drewnianej, stojącej w Kazimierzu w latach 1632-1909. Z niej też przeniesiono barokowe wyposażenie.
Tuż po zakończeniu prac kościół został w 1914 r. zniszczony przez Niemców podczas I wojny światowej. Na świątyni, w ścianach południowej i zachodniej znaleźć można jeszcze ślady po pociskach artyleryjskich. Odbudowa trwała w okresie 1916-1918. Konsekracji dokonał w 1930 r. sufragan warszawski bp Antoni Szlagowski w obecności ordynariusza łódzkiego bp. Wincentego Tymienieckiego.
Najcenniejszym elementem neogotyckiego wyposażenia wnętrza jest ołtarz z wizerunkiem Matki Boskiej z Dzieciątkiem sygnowany datą 1623 r., autorstwa nieznanego artysty włoskiego. Obraz uznawany jest za cudowny w związku z wydarzeniami z okresu epidemii cholery z połowy XIX stulecia. Dzieło na co dzień ukryte jest pod barokowym obrazem Chrztu Pana Jezusa w Jordanie.
Rzymskokatolicka parafia w Kazimierzu jest największą i najstarszą w gminie Lutomiersk. Jej patronem jest św. Jan Chrzciciel, którego uroczyste wspomnienie - odpust parafialny, wspólnota obchodzi w niedzielę przed lub po 24 czerwca. Proboszczem parafii jest ks. mgr Andrzej Chmielecki, pełniący tę funkcję od sierpnia 2007 r. W parafii rozwijają się prężnie różne zespoły duszpasterskie: Liturgiczna Służba Ołtarza, Żywa Róża, schola i zespół muzyczny, chór, asysta liturgiczna, duszpasterstwo OSP, duszpasterstwo pielgrzymkowo-turystyczne. Bardzo wiele do życia parafii wnosi miejscowa wspólnota Sióstr Urszulanek SJK, które prowadzą przedszkole. Dobrze układa się współpraca parafii z władzami, organizacjami i stowarzyszeniami z terenu gminy i powiatu. Ksiądz Proboszcz - gorliwy duszpasterz, jest także inicjatorem i organizatorem wielu wydarzeń społeczno-kulturalnych. Organizuje zimowe rajdy konne, letnie pikniki i parafialne wycieczki rowerowe - także poza granice kraju, koncerty, inscenizacje teatralne, zjazdy fanów starych motocykli, festyny, mecze piłki nożnej.
Dzięki wielkiemu zaangażowaniu parafian i pod okiem zatroskanego proboszcza, w parafii w ciągu ostatnich 3 lat wykonano wiele poważnych prac restauratorskich oraz inwestycji remontowo-budowlanych. Został przeprowadzony remont wieży, malowanie wnętrza świątyni oraz dachu na prezbiterium i zakrystiach, wymiana rynien, remont drzwi. Dokonano renowacji obrazu św. Jana Chrzciciela, wszystkich stacji drogi krzyżowej i żyrandoli. Zainstalowano nowe nagłośnienie, alarmy, kuranty, projektor multimedialny do wyświetlania tekstów pieśni, oświetlenie zewnętrzne kościoła. Najbliższe zamiary Księdza Proboszcza to renowacja organów, instalacja ogrzewania świątyni oraz malowanie prezbiterium.
Wspólnocie parafialnej i Księdzu Proboszczowi życzymy, aby te doniosłe przedsięwzięcia duszpasterskie i społeczne przynosiły jak najlepsze owoce - Bogu na chwałę, a ludziom na pożytek.