Ksiądz Władysław był wyjątkowym kapłanem, dlatego my, Jego byli parafianie, czujemy ogromną potrzebę podziękowania Panu Bogu za Jego posługę.
Kiedy przyszedł do naszej parafii od początku urzekła nas Jego otwartość, życzliwość, skromność, a nade wszystko pobożność. Cała Jego postawa wyrażała słowa Chrystusa: „Nie przyszedłem, by mi służono, ale żeby służyć”.
Bóg obdarzył Go wyjątkowym charyzmatem pracy z młodzieżą. Często wyjeżdżał z nią na wycieczki szkolne i pielgrzymki. Tradycją stała się pielgrzymka młodzieży na Jasną Górę jako duchowe przygotowanie do sakramentu bierzmowania oraz pielgrzymka dziękczynna dzieci pierwszokomunijnych do Pani Roztocza do Krasnobrodu. Bardzo Mu zależało na tym, by podczas Mszy św. zgromadzić jak najwięcej młodzieży wokół ołtarza. 12-osobowa gromadka ministrantów rosła z roku na rok, by w ostatnich latach Jego pracy, powiększyć się do grupy niemal 70-osobowej. Także dziewczęta, poprzez śpiew, włączały się w piękno liturgii, zarówno w kościele parafialnym, jak i w kaplicy w Telatynie. Najstarsi ministranci, rokrocznie podczas liturgii Wielkiego Czwartku przyjmowali święcenia lektorskie, a ceremonia była zawsze bardzo uroczysta, sprawowana przez zaproszonych przez Proboszcza kapłanów. Każdego roku nasi ministranci i schola brali udział w Diecezjalnej Pielgrzymce Ministrantów do Sanktuarium w Krasnobrodzie, gdzie stanowili jedną z najliczniejszych grup, uczestniczyli również w Ogólnopolskich Pielgrzymkach Ministrantów i Lektorów w Częstochowie oraz w Licheniu, a niewątpliwym zaszczytem było reprezentowanie naszej diecezji w ostatnim roku pontyfikatu Jana Pawła II w Ministranckiej Pielgrzymce do Rzymu, która stanowiła zwieńczenie ogólnopolskiej akcji „Polscy ministranci Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II”. Kilku ministrantów co roku 2 sierpnia wyruszało wraz z Pielgrzymką Zamojsko-Lubaczowską na Jasną Górę. Ks. Proboszcz uważał za swój obowiązek odwiedzenie ich na półmetku trasy w Staszowie. Jeden z takich przyjazdów chłopcy zapamiętają do końca życia. Okazało się, że jeden z nich zbyt dosłownie potraktował wskazówkę, by na pielgrzymkę zabrać dwie pary dobrze rozchodzonych butów, niestety wybrał takie, które nie wytrzymały trudów pielgrzymowania. Jakież było zdumienie chłopców, kiedy ks. Bącal bez zastanowienia zdjął z nóg własne sandały i podał je pielgrzymowi. Pasowały jak ulał, chłopiec jeszcze przez kilka lat wchodził w nich na Jasną Górę. W piątki odbywały się spotkania służby liturgicznej, a w soboty spotkania oazowe, ponieważ Ksiądz Władysław był jednocześnie moderatorem Ruchu Światło-Życie. Wszystkim starał się wszczepić miłość do Boga i do Ojczyzny. Jakże się cieszył, gdy w Gimnazjum w Telatynie powstała drużyna harcerska, jak zachęcał ją do włączenia się w życie parafii, jakże doceniał jej rolę, a jaki był szczęśliwy, kiedy podczas uroczystości stawali obok pocztów sztandarowych AK i Straży Pożarnej. Wszyscy zastanawialiśmy się nad tym, jak On to robi, że potrafi przyciągnąć do służby Bogu zarówno dzieci, jak i młodzież. Każde z nich znał po imieniu, do każdego zwracał się indywidualnie. Drzwi plebanii stały dla nich szeroko otwarte. Miał zawsze dla nich dobre słowo, ciepły uśmiech, częstował słodyczami, a tych, którzy byli w potrzebie, wspierał jak mógł. Był dla nich prawie jak ojciec, dlatego też stawiał im i wymagania, zwłaszcza, gdy chodziło o sprawy wiary. Dzieci przygotowujące się do I Komunii św. i młodzież gimnazjalna, przygotowująca się do sakramentu bierzmowania, musieli przez cały rok bezwarunkowo uczestniczyć w comiesięcznych spotkaniach. Zwłaszcza tych, u których zauważał uchybienia w postawie religijnej, czekał ciężki egzamin, czasami zaliczali go dopiero za kolejnym podejściem. Dzieci po przyjęciu I Komunii św. otrzymywały natomiast książeczki pierwszopiątkowe. Dla Proboszcza było sprawą ogromnej wagi, by żadne z nich nie przerwało nowenny, wciąż przypominał o tym, zarówno dzieciom jak i rodzicom. Starał się jak tylko mógł, by umożliwić młodzieży wypoczynek z Bogiem podczas wakacji i ferii. Nasi najmłodsi parafianie uczestniczyli w rekolekcjach oazowych, ministranckich, organizowanych przez KSM, Caritas i in. To sam Proboszcz najczęściej zawoził ich na rekolekcje, tym najbiedniejszym nie tylko załatwiał dofinansowanie z Caritasu, ale i nie szczędził własnych pieniędzy. Twierdził, że „więcej radości jest w dawaniu niż w braniu”.
Wiele wysiłku włożył Ksiądz Władysław w remont naszej świątyni parafialnej, plebanii, budowy ołtarza polowego. To, co Go szczególnie cieszyło, to wzniesienie pomnika sługi Bożego Jana Pawła II na placu przy kościele parafialnym, obok trzech dębów upamiętniających Jego pontyfikat, oraz figury św. Anny w Telatynie, ale pamiątek Jego pracy jest znacznie więcej. Bardzo cieszyliśmy się, gdy założył stronę internetową naszej parafii. Jak znajdował jeszcze czas na to, by wciąż na bieżąco ją uaktualniać i jak znajdował czas na przygotowanie sobotniej katechezy w Radiu Zamość, nie wiedzieliśmy. Jednak ci, którzy przejeżdżali opodal plebanii, widzieli, że do późna w nocy pali się światło w Jego kancelarii. Nam wyjaśniał tylko czasami z uśmiechem, że „to Bóg daje te siły”. Podczas jednej z katechez mówił, że „uczeń Chrystusa tak stara się upodobnić do swego Mistrza, aby iść przez życie dobrze czyniąc” i rzeczywiście tak żył.