Każdy człowiek ma swoje życiowe powołanie. Do jednych Bóg mówi cicho, delikatnie i spokojnie. Inni, aby usłyszeć głos Boży potrzebują mocnego wstrząsu. Są tacy, których Bóg powołuje już w łonie matki, jak to miało miejsce z prorokiem Jeremiaszem: „Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat poświęciłem cię i ustanowiłem cię prorokiem między narodami”. Izajasz stał się prorokiem dopiero w 30. roku życia. Bóg ukazał mu najpierw troski, cierpienia, nieszczęścia dotykające ludzi, a potem rzekł do niego: „Kogo mam posłać? Kto by tam poszedł?”. I zaraz otrzymał odpowiedź od Izajasza: „Oto ja, poślij mnie”. Św. Paweł natomiast potrzebował mocniejszego bodźca. W chwili, po ludzku sądząc, najbardziej nieodpowiedniej, kiedy pałał nienawiścią do wszystkiego co Chrystusowe, właśnie wtedy został powołany przez Chrystusa do Jego służby. Piotrowi, Andrzejowi, Jakubowi, Janowi i innym apostołom wystarczyły ciche i serdeczne słowa: „Pójdź za mną”. Karol Wojtyła nie przypuszczał, że kiedyś zostanie księdzem. Chciał zostać aktorem. Myślał, że to właśnie jest jego powołanie. Jednak pewnego dnia odkrył co naprawdę chce w życiu robić. Został księdzem. Dzień, w którym odkrył w sobie powołanie, był z pewnością najważniejszym dniem w jego życiu.
2 lutego Kościół obchodzi święto Ofiarowania Pańskiego. W ten sposób cały lud Boży przeżywa na nowo to, co wydarzyło się w świątyni Jerozolimskiej - Maryja wraz z Józefem ofiarowała Dzieciątko Jezus Bogu Ojcu, a Symeon ogłosił, że nowo narodzony Syn Boży jest Światłem świata i Zbawieniem narodów.
W 1997 r. Jan Paweł II właśnie w to święto ustanowił Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, stwarzając okazję do głębszej refleksji Kościoła nad powołaniem i darem życia poświęconego Bogu.
Różnie biegną ścieżki kapłanów, zakonników i sióstr zakonnych naszej diecezji do Bożej służby. Zwykle droga ta prowadzi przez grupy ministrantów bądź parafialne grupy formacyjne. Niewielu jest księży, którzy nigdy nie służyli przy Stole Pańskim jako ministranci i lektorzy. Wielu wywodzi się z kręgów Ruchu „Światło-Życie”. To właśnie oazowy entuzjazm towarzyszył duchowej formacji naszych prezbiterów. Dla niektórych wówczas rozpoczął się czas bliskich kontaktów z parafią. Inni podkreślają rolę duszpasterzy, którzy zarażali Bożym entuzjazmem, dzięki czemu młodzi ludzie uczyli się bycia we wspólnocie, z której tak wiele czerpali, w której zrodziła się myśl zostania księdzem. Wspólne wycieczki, wyjazdy, pielgrzymki mają niewątpliwie wpływ na decyzję pójścia za Chrystusem. Wychowanie w rodzinie to jednak podstawa wszystkiego. Podczas rozmów z osobami konsekrowanymi diecezji sosnowieckiej na temat ich powołania, wszyscy podkreślają głębokie, bogobojne życie religijne swoich rodziców. Dobre, szlachetne matki, kochające się rodziny, w których zachowywana jest wiara, stanowiły przyczynę obrania życiowej drogi.
A gdzie tak naprawdę leży tajemnica kapłańskiego powołania, i na ile człowiek ma na nią wpływ? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Bóg trafia do serca człowieka znanymi tylko sobie środkami.