„Dialog wiary i współczesnej kultury” był tematem szóstego w tym roku akademickim Salonu Myśli u św. Edyty Stein. Spotkanie odbyło się 12 maja w gmachu Instytutu Filozoficzno-Teologicznego w Zielonej Górze
O swoich doświadczeniach ze styku wiary i sztuki opowiadał Roman Kołakowski - kompozytor i poeta, dyrektor artystyczny Festiwalu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu.
- Mam wrażenie, że każdy twórca właściwie przez cały czas pisze Nowy Testament. Jedni to robią po mistrzowsku, inni to robią nieudolnie, ale akt twórczy pozostaje niezmienny. Ten moment takiego niezwykłego styku z tym, co najbardziej nieuchwytne, mistyczne, z Absolutem, dotyczył i dotyczy zapewne i Michała Anioła, i ludowego artysty, który rzeźbi świątki - mówił Kołakowski.
Prelegent przywołał m.in. twórczość Czesława Miłosza i zwrócił uwagę na fakt, że to wszystko, co przez wiele lat denerwowało tego poetę w liturgii - zwłaszcza „zawodzenie bab wiejskich” - pod koniec życia stało się dla niego anielską muzyką. Kołakowski przyznał, że doskonale rozumie tę sytuację, ponieważ sam tego doświadczył po śmierci matki: - Straciłem podstawowe źródło mojej wiary, mojego systemu wartości. I podczas pogrzebu, kiedy myślałem, że to już koniec, nagle usłyszałem moją ciocię powtarzającą słowa litanii: „Módl się za nami”. Wymawiała je zresztą nieprawidłowo, ale w tamtym momencie, gdy słuchałem tych powracających słów, zrozumiałem, że tu jest ratunek.
Kołakowski dotykał różnych aspektów dialogu wiary i kultury. Poruszył choćby kwestię stosunku mediów do twórców chrześcijańskich. - Istnieje wiele instytucji medialnych w Polsce, które taki światopogląd powinny wspierać, ale poza nielicznymi wyjątkami z tej strony jest milczenie - tłumaczył.
Roman Kołakowski to wszechstronnie uzdolniony artysta - jest kompozytorem, poetą, piosenkarzem, gitarzystą. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1981 r. zdobył pierwszą nagrodę podczas Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie. Trzy lata później został laureatem Przeglądu Piosenki Aktorskiej (w 1996 r. został jego dyrektorem artystycznym). W 2004 r. rozpoczął współpracę z Teatrem „Syrena” w Warszawie, od 2005 r. prowadzi wrocławski Teatr Piosenki. Tłumaczył teksty Kurta Tucholskiego, Toma Waitsa, Bertolta Brechta, Nicka Cave’a, Włodzimierza Wysockiego czy Bułata Okudżawy. Jest autorem słów do piosenek „Voo Voo”, Kazika, Michała Bajora, Justyny Steczkowskiej czy Piotra Rubika.
Nie potrafię dokładnie przypomnieć sobie momentu, w którym podjąłem tę jakże ważną decyzję, aby zostać naśladowcą Jezusa. W każdym razie początkowo wydawało mi się, że osoba licząca się w świecie i będąca ważnym człowiekiem nie może pochodzić z Nazaretu (por. J 1, 46). Niemniej, urzeczony dobrą nowiną o Królestwie Bożym, stałem się uczniem Nauczyciela z Nazaretu. Od tego przełomowego momentu resztę mojego życia poświęciłem głoszeniu Jego nauki o panowaniu Boga. Cóż... stałem się apostołem Pana, ponieważ w Niego uwierzyłem i On mnie wybrał. Uwierzyłem Jego słowom i czynom, których naśladowanie miało mi dać życie wieczne.
Moje hebrajskie imię (Bar-Tholomai) oznacza po prostu „syn Tolmaja” i występuje w katalogach apostołów w tzw. ewangeliach synoptycznych (zob. Mt 10, 3; Mk 3, 18; Łk 6, 14). Ewangelia zaś według św. Jana zna mnie pod imieniem Natanael (zob. J 1, 35-51; 21, 2), które oznacza „Bóg dał”. Dlatego też można mnie nazywać Natanael syn Tolmaja („Bóg dał syna Tolmajowi”).
Bóg obdarzył mnie wielkim zaufaniem, powierzając mi misję ewangelizowania pogan. Charakteryzuje mnie dobroć, uczciwość i pracowitość. Właśnie dzięki tym wrodzonym cechom stałem się osobą powszechnie szanowaną i lubianą. Dlatego też mogłem z powodzeniem głosić dobrą nowinę o Jezusie Synu Bożym, w którym każdy może stać się nowym człowiekiem i jednocześnie uczniem Królestwa.
W ikonografii najczęściej bywam przedstawiany w tunice przepasanej sznurem. Niekiedy też prezentuje się mnie w scenie obdarcia ze skóry. Zgodnie bowiem z kościelną tradycją, właśnie w taki sposób poniosłem śmierć w Armenii ok. 70 r. Na obrazach zwykle trzymam księgę (lub zwój) i nóż. Patronuję zaś przede wszystkim rzeźnikom, garbarzom i introligatorom.
Na koniec życzę wszystkim, aby za moim przykładem nigdy nie odstępowali od Chrystusa i obdarzali innych ludzi wielkim kredytem zaufania.
Zaproszenie anioła - „chodź, ukażę ci Oblubienicę, Małżonkę Baranka” - jest celowo zbudowane na tej samej formule, którą wcześniej zapowiedziano wizję Wielkiej Nierządnicy (Ap 17,1-3). Apokalipsa stawia naprzeciw siebie dwa miasta-kobiety: Babilon, cywilizację uwodzenia i przemocy, oraz Jeruzalem, wspólnotę wierności. Widzenie z „góry wielkiej i wyniosłej” podejmuje Ezechielową wizję nowej świątyni; Miasto Święte „zstępuje z nieba od Boga” - ostateczna wspólnota zbawionych nie jest produktem ludzkiej strategii, lecz darem, i jaśnieje „chwałą Boga” jak drogocenny kamień. Architektura ma sens teologiczny. Dwanaście bram z imionami dwunastu pokoleń synów Izraela pochodzi wprost z finału Ezechiela (Ez 48,30-35); bramy wychodzą na cztery strony świata - po trzy na wschód, północ, południe i zachód - miasto jest otwarte na wszystkie kierunki, z których Bóg zgromadzi swoich. Dwanaście warstw fundamentu nosi „dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka” - jak u Pawła: „zbudowani na fundamencie apostołów i proroków” (Ef 2,20). W jednym obrazie spotykają się Izrael i Kościół; Bóg nie zrywa swojej historii, lecz prowadzi ją do pełni. W święto Bartłomieja szczególnego blasku nabiera zdanie o imionach wpisanych w fundamenty. O samym apostole Ewangelie synoptyczne mówią tylko w listach Dwunastu, zawsze obok Filipa - co od dawna skłania do utożsamienia go z Natanaelem, którego do Jezusa przyprowadził Filip. Euzebiusz z Cezarei przekazuje w „Historii kościelnej” tradycję o jego misji na Wschodzie, gdzie Pantajnos miał zastać pozostawioną przez niego Ewangelię Mateusza; tradycja ormiańska czci go jako swojego apostoła i męczennika. Apostoł nie jest w Kościele jedynie wspomnieniem - jest warstwą fundamentu, na którym Bóg wznosi wieczne miasto.
Papież na audiencji dla członków Federacji Marsodeto z Toledo
Umiejętność dostrzegania w życiu osób najsłabszych i bezbronnych spojrzenia Chrystusa pomaga nam wzrastać jako społeczność ludzka i chrześcijańska – powiedział Ojciec Święty do członków Federacji Marsodeto z Toledo, których przyjął dziś na audiencji, o czym informuje Vatican News.
Federacja Marsodeto to organizacja non-profit, która powstała w 1980 r. w Toledo z inicjatywy ks. Marcelina Casasa Puente. Głównym celem podejmowanych przez nią działań jest poprawa jakości życia osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz ich rodzin.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
