Przyszli do Ciebie, Matko, wyznawcy Jezusa na świętowanie dwustu lat istnienia diecezji kieleckiej. Wychowaliśmy się na świętokrzyskiej ziemi, w cieniu Świętego Krzyża. W jego cieniu kontemplujemy kalwaryjską mękę Jezusa. W cieniu krzyża Jezusowego błyszczy Twoja wierność, Maryjo. Kto znajdzie się w cieniu krzyża, ten widzi Ciebie i słyszy słowa: „Niewiasto, oto syn Twój. Synu, oto Matka twoja”. My to słyszymy... My wiemy, że spod krzyża Jan wziął Cię do siebie. Odeszłaś z miejsca zbawienia jako nasza Matka. Prawem dziecka przychodzimy do domu Matki, by świętować diecezjalny jubileusz.
Nie przychodzimy, by szukać drogi, bo wiemy, że drogą jest Twój Syn, którego trzymasz na ręku.
- Przychodzimy, by Ci powiedzieć, że Jezus konający zechciał roztoczyć swe miłosierdzie w Pacanowie. Tam już od sześciuset lat ludzie nawiedzający cudowny krzyż doznają wielu łask.
- Do sanktuarium Bożego Grobu w Miechowie, wzorem Piotra i Jana, biegną ojcowie, matki, synowie i córki, by zobaczyć pusty grób. Zaborca rosyjski rozproszył Bożogrobców, kustoszy sanktuarium, ale Bożego Grobu nie potrafił wykorzenić z naszych serc.
- Jezus Zmartwychwstały przyłączył się do uczniów idących do Emaus. Chodząc po drogach naszej ziemi zatrzymał się w trzystu gospodach i daje się rozpoznać po łamaniu chleba. Błogosławi chleb, łamie go w trzystu parafiach i karmi dzieci, dorosłych i chorych. Jesteśmy wdzięczni i dumni, że najstarszą gospodą na ziemiach polskich, w której zatrzymał się Zmartwychwstały, jest Wiślica. Tam wpatrujemy się w uśmiechniętą Madonnę z uśmiechniętym Synem Bożym, zwaną Madonną Łokietkową. - Od tysiąca lat chodzi Twój Syn po drogach Kielecczyzny i powołuje uczniów. Od dwustu siedemdziesięciu siedmiu lat na pytanie młodzieńców: „Panie, gdzie mieszkasz?” pokazuje im seminarium w Kielcach. Dziś są tu obecni ci, którzy zdecydowali się zostać w kieleckim domu przygotowującym do posługi wieczernika. Są tu też biskupi, kapłani, bo gdzież radośniej można świętować jubileusz cząstki Chrystusowego Kościoła, jak nie w domu Matki?
W świętowaniu naszego „teraz” włączamy przeszłość, bo przeszłość żyje w teraźniejszości. Jak w Ewangelii żyją miłujący Pana i zdrajcy, tak samo w teraźniejszości chodzą po naszych ścieżkach miłujący Pana i Jego zdrajcy. Zdrajcom nie poświęcamy ani czasu, ani uczuć. Polecamy ich Twemu Synowi, którego miłosierdzie jest bez granic.
Do świętowania zapraszamy przyjaciół Pana.
- Zapraszamy wywiezionych na Sybir uczestników powstań listopadowego i styczniowego. Tylu nie wróciło do swoich. Czy miał im kto podać wiatyk na drogę wieczności?
- Zapraszamy żołnierzy, którzy wyjechali z Kielc i stawiali czoła nawale Niemców na Westerplatte. Ilu wówczas wzywało Twego imienia, Matko?
- Zapraszamy partyzantów z lasów Kielecczyzny. Bronili własną krwią Polski, gdzie roztacza się Twoje, Matko, królestwo i Twojego Syna. Tyle tablic w naszych kościołach wspominających ich oddziały. Poumierali ich rodzice i krewni. Sosny rosnące na ich mogiłach nie potrafią przemawiać. Kombatanci się wykruszają. Władze PRL-owskie ich osądziły i potępiły. Kościół pamięta. Nasze świętowanie bez nich nie byłoby pełne.
- Zapraszamy biskupów, kapłanów i katechetów ostatniego pięćdziesięciolecia. Tych osadzonych w więzieniach, tych niesłusznie osądzonych, tych z ciasnych i zimnych sal katechetycznych, tych uważanych za obywateli drugiej kategorii. Przyjdźcie razem z błogosławionym bp. Jerzym Matulewiczem, z błogosławionym męczennikiem ks. Józefem Pawłowskim, ze sługą Bożym Ignacym Trendą z Lelowa. Przyjdźcie wszyscy na jubileuszowy apel do domu Matki. Zostań z nami Maryjo jak z Apostołami w Wieczerniku i przewodnicz naszej dzisiejszej nocnej modlitwie.