Radujmy się! Weselmy się! Siostry i Bracia! Wyznawcy Jezusa Chrystusa!
„Bóg się rodzi, moc truchleje - Pan niebiosów obnażony”.
Narodził się Jezus Chrystus, nasz Zbawiciel, zapowiadany przez proroków w Starym Testamencie Mesjasz, Syn Boży, Bóg Człowiek! Przeżywany przez nas czas świąt Bożego Narodzenia jest dopełnieniem przeżytego czasu Adwentu, czasu radosnego oczekiwania na przyjście Jezusa Chrystusa, czasu naszego nawracania i pojednania z Bogiem i ludźmi. Święta Bożego Narodzenia w tradycji polskiego chrześcijaństwa są świętami rodzinnymi. Są wyjątkowe, o niepowtarzalnym nastroju. Rozpoczyna je najpiękniejsza noc na świecie i w naszym życiu - noc wigilijna. W rodzinie, z najbliższymi, przy stole wigilijnym zasiadamy, czasami tylko raz w roku razem, złączeni węzłami krwi i wiary. Tego się nie zapomina. Łamanie się opłatkiem, składanie sobie życzeń, choinka, prezenty, i tyle w tym czasie dobrych słów i gestów! To wszystko nas jednoczy w rodzinie. To wszystko jest piękne! Oby tak było zawsze. Wigilia to również czas wspomnień naszych najbliższych, którzy już odeszli, którzy już są po tamtej stronie... twarzą w twarz z Bogiem, z Jego wielką Tajemnicą! Tajemnicą Boga!
To budujące i piękne, że w tym dniu tak tłumnie i gromadnie nawiedzamy polskie cmentarze. Pamiętajmy... Każdym narodzinom w rodzinie towarzyszy dziękczynienie! Wierzę, tak było w Betlejem, tak jest dzisiaj i tak będzie zawsze! Za to dziękujemy Bogu! Stwórcy i Dawcy! W piękną Noc Wigilijną, w święto Bożego Narodzenia mamy szczególną świadomość daru życia od Boga, mamy świadomość naszego Bożego stworzenia spełnionego wielką miłością naszych Rodziców! Wszyscy jesteśmy dziećmi Bożymi. Każdy z nas wiele razy w swoim dotychczasowym życiu przeżył święta Bożego Narodzenia. Każdy z nas jest inny, inny w swoim czasie... łączy nas tylko Jezus Chrystus! Niech nasze dalsze lata życia, łaska życia otrzymana od Boga, będą nieustającym dziękczynieniem, niech będą przeżywane przez nas w duchu Ewangelii! Pięknym symbolem rodzinnych świąt Bożego Narodzenia jest szopka betlejemska, w niej Matka i Dziecko! To oni nas jednoczą, zawsze te dwie Istoty są razem!
W Kościele Rzymskim uroczystość świąt Bożego Narodzenia obchodzona jest według tradycji od połowy VI w. Od tego czasu w liturgii znana jest i obchodzona tradycja trzech Mszy św.: Pasterki, Mszy o świcie i w dzień. Pasterka rozpoczyna obchody liturgiczne Wcielenia, czyli przyjścia Boga-Człowieka - Jezusa Chrystusa w naturze i osobie ludzkiej. Jest przyjściem Boga na świat. Boże Narodzenie jest początkiem.
Może dla ciebie, Siostro i Bracie, może dla mnie... Wykorzystajmy tę szansę, którą daje nam Bóg! Może być ostatnią! „Chryste, Tyś dniem pełnym blasku, Rozpraszasz nocne ciemności, w Tobie początek jest światła, nim obdarzasz wybranych” (brewiarz). Czy jestem tym wybranym? Ufam i wierzę! Czym byłbym bez tej wiary, tej wiary w nieskończone Boże miłosierdzie i Bożą miłość! Błyskające światło gwiazdy betlejemskiej, symbolu Bożego światła utwierdza mnie w moim wyborze, w mojej nadziei i w wierze! Niech święta Narodzenia Bożej Dzieciny będą dla nas wszystkich tym światłem, niech będą Świętami radości w naszych rodzinach. Niech narodzony Jezus Chrystus prowadzi nas do Boga-Ojca w jedności z naszym Kościołem, z naszymi pasterzami i z Piotrem naszych czasów Janem Pawłem II, naszym Wielkim Rodakiem! „Bóg się rodzi...” - wierzę! Bóg nieskończenie dobry i miłosierny.