W parafii św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Gołąbkach na pierwszym miejscu widoczna jest współpraca między wspólnotami, której korzeni należy upatrywać w pracy duszpasterzy, historii mieszkańców oraz we wsparciu dla misji.
Parafianie są dumni, a goście nie kryją zachwytu, kiedy patrzą na wystrój kościoła oraz na to, co mieści się wokół świątyni. A są to m.in.: grota różańcowa z figurą Matki Bożej, drewniana kapliczka Chrystusa Frasobliwego, dzwonnica, figura św. Michała Archanioła oraz obeliski upamiętniające II wojnę światową i 50. rocznicę erygowania parafii.
Wzajemna pomoc
Część wiernych mieszka w Gołąbkach od pokoleń, a najstarsi pamiętają początki parafii św. Jana Apostoła i Ewangelisty, która została utworzona w 1945 r.
– Starsi parafianie chętnie opowiadają o historii, wspominając m.in. śp. ks. Józefa Zawitkowskiego, późniejszego biskupa diecezji łowickiej, czy Zofię Grabską, której obrazy wiszą w naszym kościele – mówi ks. proboszcz Dariusz Kuczyński, a od grudnia 2022 r. także dziekan dekanatu ursuskiego.
Reklama
Wierni mocno angażują się w życie parafialne. I to niezależnie od tego, ile mają lat i kim są. – Mamy liczną męską służbę liturgiczną, do której należy ok. 60 osób obecnych i czynnie zaangażowanych przy ołtarzu. Poza tym są: bielanki, dwie schole, Oaza Młodzieżowa, nowopowstała Oaza Dzieci Bożych, Domowy Kościół, Akcja Katolicka, Przyjaciele Oblubieńca, Krąg Biblijny, Koło Misyjne – wylicza ks. Kuczyński. Należący do Przyjaciół Oblubieńca pan Stanisław podkreśla: – Nasza parafia nie jest liczna, ale bardzo prężna. Nawet jeżeli osoby nie są zaangażowane w jakieś wspólnoty to i tak razem współpracują i sobie nawzajem pomagają.
Na szczególną uwagę zasługuje prężnie działające od 2006 r. Koło Misyjne, które wspiera misjonarzy duchowo i materialnie. Ważnym dniem w ciągu roku jest Światowy Dzień Trędowatych. – Parafia w Gołąbkach zajmuje pierwsze miejsce w Polsce w wielkości ofiar przeznaczonych na ten cel – z dumą informuje Niedzielę proboszcz.
Seminarium Odnowy Wiary
Wspólnoty działające w parafii w Gołąbkach współpracują z sobą tworząc całość. I tak np. w ostatnich miesiącach Wspólnota Przyjaciół Oblubieńca i Domowy Kościół zorganizowała już kolejny raz Seminarium Odnowy Wiary. Jednym z celów spotkania było ożywienie wiary po ciężkim doświadczeniu COVID-u. Jak to postanowiono zrobić?
– Na koniec seminarium przedstawiliśmy uczestnikom wspólnoty, które zaangażowały się w to dzieło ewangelizacyjne. I tak małżonkowie zostali zaproszeni szczególnie do Domowego Kościoła, natomiast pozostałe osoby do Przyjaciół Oblubieńca – mówi Niedzieli pani Beata, wicedyrektor Seminarium Odnowy Wiary.
– Mówiąc o parafii nie można nie wspomnieć o siostrach michalitkach – mówi proboszcz. Siostry pełnią funkcje zakrystianki, organistki, prowadzą chór parafialny, Bielanki, Koło Misyjne. Kolejne pokolenie najmłodszych parafian uczęszcza do michalickiego przedszkola, a w Placówce Wychowawczej „Nasz Dom” opiekę znajdują dziewczęta w potrzebie.
Schola Fatimskie Aniołki z opiekunem ks. Łukaszem Dybowskim, proboszczem
Przez obecność relikwii Dzieci z Fatimy to miejsce stało się miejscem pielgrzymkowym dla dzieci i ich rodziców – mówi ks. Łukasz Dybowski.
W parafii Narodzenia Pańskiego w Pajęcznie bardzo mi się podoba. Na Mszy św. czuje się skupienie wiernych i dlatego tutaj przeżywam ją naprawdę duchowo. Kiedy tylko mam możliwość, odwiedzam tutejszą świątynię – zwierza się p. Sławomira, która należy do innej parafii.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
„Tam, gdzie nasze zmysły i intelekt zawodzą w obliczu tak wielkiej Tajemnicy, nasza wiara, a nawet nasze ciało muszą wkroczyć do akcji, zginając kolana” - podkreśla abp Anthony Fisher. Metropolita Sydney napisał list do wiernych z okazji Bożego Ciała, które w Australii - podobnie jak w wielu innych krajach - obchodzone jest nie w czwartek, ale w niedzielę.
List abp. Fishera zatytułowany jest „Uklęknijmy przed Bogiem, który nas stworzył”. Hierarcha przypomina w nim, że kierowana przez niego archidiecezja Sydney w 2028 roku będzie gospodarzem Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego, który jednocześnie będzie celebracją setnej rocznicy pierwszego Krajowego Kongresu Eucharystycznego w Australii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
