To miejscowość w woj. mazowieckim (diec. radomska), nazwana od imienia Maryi – głównej Patronki Zgromadzenia Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej, które od 1910 r. ma tu swój dom generalny. Kamień węgielny pod budowę Mariówki poświęcił i plan naszkicował bł. Honorat Koźmiński, kapucyn (1829 – 1916), założyciel zgromadzenia.
Zgromadzenie powstało 7 października 1878 r. Jego charyzmatem jest służebność na wzór Chrystusa i Maryi. Źródłem inspiracji dla duchowości zgromadzenia i apostolskiego wymiaru jego charyzmatu są objawienia w Gietrzwałdzie w 1877 r., których istotnymi elementami są propagowanie modlitwy różańcowej oraz apostolstwo trzeźwości, zwłaszcza w środowisku wiejskim.
Mówiąc o Mariówce, nie sposób pominąć powstałych tu szkół, prowadzonych przez zgromadzenie. Mimo znacznej odległości od większego miasta w okresie międzywojennym i po II wojnie światowej Mariówka była postrzegana jako oaza oświaty i wpisała się na trwałe w dzieje katolickiego szkolnictwa tego regionu. Zgromadzenie prowadziło tu szkoły kilku typów: Szkołę Gospodarczo-Rzemieślniczą (1903-52), Szkołę Ochroniarską (1916-22), Prywatne Żeńskie Seminarium Nauczycielskie (1921-36), Prywatne Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące im. Królowej Jadwigi (1933-54).
W 1954 r. szkoły zostały zamknięte, a władze państwowe przejęły budynki szkolne i całe wyposażenie. W 1987 r. zaistniała możliwość wznowienia tradycji edukacyjnej w Mariówce. W 1992 r. otwarto Prywatne Liceum Ogólnokształcące, a w 1999 r. – gimnazjum. W 2003 r. do nowego gmachu szkolnego została przeniesiona również miejscowa szkoła podstawowa. W Mariówce schronienie znajdują również dzieci pozbawione rodzin lub pochodzące z tzw. rodzin dysfunkcyjnych. Od 2004 r. istnieje tu Rodzinny Dom Dziecka.
10 lutego 2011 r. zostało otwarte i poświęcone Dzieło Pomocy Chorym „Promień”, dedykowane św. Janowi Pawłowi II. Jego celem jest objęcie specjalistyczną opieką ludzi chorych, niepełnosprawnych, z problemami psychofizycznymi. W ramach dzieła funkcjonuje nowoczesna placówka medyczna – Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej „Promień”. Decyzja o utworzeniu tej placówki zapadła po oddaniu przez władze państwowe budynków dawnych szkół zgromadzenia. Zgromadzenie w nawiązaniu do swoich tradycji nadało temu miejscu nazwę „Promień”, pragnąc, aby każdy, kto przekracza próg tego gmachu, wychodził z niego rozpromieniony – nie tylko nadzieją na lepsze zdrowie fizyczne i psychiczne, ale przede wszystkim nadzieją zrodzoną z kontaktu z Bogiem.
Drodzy bracia i siostry,
„Dieu est le Dieu du coeur humain » [Bóg jest Bogiem serca ludzkiego] (Traktat o miłości Bożej, 1, XV): w tych pozornie prostych słowach znajdujemy pieczęć duchowości wielkiego nauczyciela, o którym chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć - św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła. Urodzony w 1567 r. w nadgranicznym regionie francuskim był synem Pana z Boisy - starożytnego i szlacheckiego rodu z Sabaudii. Żyjąc na przełomie dwóch wieków - szesnastego i siedemnastego - zgromadził w sobie to, co najlepsze z nauczania i zdobyczy kulturalnych stulecia, które się skończyło, godząc spuściznę humanizmu z właściwym nurtom mistycznym bodźcem ku absolutowi. Otrzymał bardzo dobrą formację; w Paryżu odbył studia wyższe, zgłębiając także teologię, a na Uniwersytecie w Padwie studiował nauki prawne, na życzenie ojca, zakończone świetnym dyplomem „in utroque iure” - z prawa kanonicznego i prawa cywilnego. W swej pogodnej młodości, skupiając się na myśli św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu, doświadczył głębokiego kryzysu, który doprowadził go do postawienia pytań o własne zbawienie wieczne i o przeznaczenie Boże względem siebie, przeżywając jako prawdziwy dramat duchowy podstawowe problemy teologiczne swoich czasów. Modlił się gorąco, ale wątpliwości wstrząsały nim tak mocno, że przez kilka tygodni prawie zupełnie nie mógł jeść ani spać. W szczytowym okresie tych doświadczeń udał się do kościoła dominikanów w Paryżu, otworzył swe serce i tak się modlił: „Cokolwiek się wydarzy, Panie, to Ty trzymasz wszystko w swych rękach, a Twoimi drogami są sprawiedliwość i prawda; cokolwiek postanowiłeś wobec mnie...; Ty, który zawsze jesteś sprawiedliwym sędzią i Ojcem miłosiernym, będę Cię kochał, Panie [...], będę Cię tutaj kochał, mój Boże i będę zawsze pokładał nadzieję w Twoim miłosierdziu i zawsze będę powtarzał Twoją chwałę... Panie Jezu, będziesz zawsze moją nadzieją i moim zbawieniem na ziemi żyjących” (I Proc. Canon., t. I, art. 4). Dwudziestoletni Franciszek znalazł spokój w radykalnej i wyzwalającej rzeczywistości miłości Bożej: kochać Go, nie chcąc nic w zamian i ufać w miłość Bożą; nie chcieć nic ponad to, co uczni Bóg ze mną: kocham Go po prostu, niezależnie od tego, ile mi to da czy nie da. Tak oto znalazł spokój a zagadnienie przeznaczenia [predestynacji] - wokół którego dyskutowano w owym czasie - zostało rozwiązane, gdyż nie szukał już tego, co mógł mieć od Boga; kochał Go po prostu, zdawał się na Jego dobroć. Będzie to tajemnicą jego życia, która pojawi się w jego głównym dziele: Traktacie o Bożej miłości.
Niech ta niedziela będzie zachętą do częstszego sięgania po słowo Boże, które jest naszym przewodnikiem na drogach życia – powiedział przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Tadeusz Wojda SAC z okazji przeżywanej 25 stycznia Niedzieli Słowa Bożego.
Przewodniczący KEP przypomniał, że III niedziela zwykła obchodzona jest w całym Kościele jako Niedziela Słowa Bożego. W tym roku będzie przeżywana pod hasłem: „Słowo Chrystusa niech mieszka w was”.
Obserwatorium Watykańskie w Castel Gandolfo odwiedził w lipcu 2025 roku Leon XIV. Ma ono swój teleskop także w Arizonie
Dwie planetoidy odkryte przez astronomów z Astronomicznego Obserwatorium Watykańskiego zostały nazwane na cześć polskich świętych: s. Faustyny Kowalskiej oraz s. Urszuli Ledóchowskiej. To wielka radość dla watykańskich odkrywców.
Informację o przyznaniu dwóm planetoidom nazw Faustina oraz Ledochowska podał najnowszy biuletyn Międzynarodowej Unii Astronomicznej (IAU). Są to planetoidy odkryte wspólnie przez watykańskich astronomów o. Richarda P. Boyle’a SJ oraz jego wieloletniego współpracownika Kazimierasa Černisa (z Wilna na Litwie), przy użyciu teleskopu VATT Obserwatorium Watykańskiego, zainstalowanego na górze Graham w Arizonie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
